Gelin sizlerle bir yolculuğa çıkalım!

Önce, kendi benlik aynamızın tozunu silerek hazırlık yapalım.

Sonra da bu aynada kendimize gönül gözü ile bakarak başlayalım yolculuğumuza. Tozları alınmış kendi benlik aynalarında kendilerine böyle bakabilenlerle el ele vererek ve birbirimizi daha çok severek; karamsarlıkları, sıkıntıları, dertleri unutarak çıkalım yola ve korkmadan yürüyelim geleceğe, birlikte.

Adı Umuda Yolculuk olsun bu serüvenimizin.

Daha başından itibaren görerek zorlukları, ama yılmadan güçlüklerden, devam edelim yolumuza.

Karşımıza çıkacak kilitli kapıların şifrelerini çözecek, önümüzü kesip bizden parola soranları susturacak sihirli sözcüğümüz “Umut!” olsun. Hayallerimizin penceresinden süzülen ve yüreğimizi ferahlatan rüzgârın, ışığın, sesin ve nefesin adı UMUT olsun.

Yeryüzündeki bütün savaşların biteceğini; çiçeklerin kurşunlardan, barışın savaşlardan, sevginin nefretten daha güçlü ve etkili olabileceğini umut edelim. Kan ve gözyaşı denizlerinin yerini barış ırmaklarının almasını; dostluk ve kardeşliklerin, kin ve öfkeyle beslenen düşmanlıkları yenmesini düşünerek devam edelim yola.

Yalanın, riyanın, gıybetin, aldatmaların; sömürünün, talanların, rüşvetin, yolsuzlukların ve bütün kötülüklerin sonsuza kadar devam edeceğine inanmak yerine doğruları, gerçekleri, dürüstlüğü, iyilikleri hayata hâkim kılacağımızı umut edelim.

Yatsıya kadar yanacak olan yalancının mumunun evrenimizi ışıtacağını, ısıtacağını sanmaktansa; yıkılmayacak doğru duvarlar olalım, olanları bulalım; bulamazsak bu doğruluk duvarlarını kendimiz inşa ederek başkalarının umutlarının boşa çıkmamasını gerçekleştirmiş olalım.

Çeşitli belalara, musibetlere, hastalıklara, salgınlara, yokluklara, yoksulluklara, yoksunluklara duçar olduğumuz için; hem öksüz hem yetim, güçsüz ve çaresiz olduğumuzu zannederek bunalmak yerine başımızın şefkatle okşanacağını ümit edelim. İnanırsak, istersek ve yola çıkarsak çaresizliklerimizin çaresi olabileceğimize kendimizi ve bütün çaresizleri inandıralım.

Asla sahipsiz olmadığımızı bir saniye bile çıkarmadan aklımızdan, Sahipsizlerin Sahibi’ne sığınarak başımızı dik tutalım bütün zorluklara, imkânsızlıklara ve her şeye rağmen.

Bakalım aydınlık ufuklara, umutla!

Yese kapılmak yok.. ümitsizlik yok; inanmak var bizim Kitabımızda! diye haykıralım adeta yeryüzüne, gökyüzüne, sevinç ve hüzne.

İnanarak kendimize, güvenerek inancımıza, sahip çıkarak değerlerimize, sımsıkı sarılarak birbirimize, kucaklayalım bizim olan yarınları, umutla… Sevgiyle saralım bütün yaraları; gözyaşlarımızla yıkayalım, arındıralım bütün mahzun gönülleri.

Gözlerinde ve yüreklerindeki yaşlarla sofralarına aş bekleyenlerin mahzun ve onurlu umutlarına arkadaş olalım. Kendimizi yoksullara acıyarak kandırmayalım. Kendi yoksulluklarımızın ve yoksunluklarımızın farkında olabilmenin umudunu yeşertelim yüreğimizde.

Fakirin ekmeği olan umudu alıp bir kenara bırakalım. Onun yerine yoksullara gerçek ekmek vermenin, hatta yoksullukları ortadan kaldırmanın çarelerini arayalım. Bu konuda umutlu olup da çağrı bekleyenlerin  varlığını unutmayalım.

Komşusu aç iken tok yatan” olmayalım. Bu komşuluğun, oturduğumuz lüks evler ve sitelerle sınırlı olmadığını ve bu ikazın evrensel sorumluluklar içerdiğini aklımızdan çıkarmayalım.

Bütün adaletsizlikleri, haksızlıkları; birilerinin daha güçlü olabilmek -daha çok sömürebilmek- adına yaptığı bütün zulümleri, zorbalıkları ile böyle bir dünyayı kabullenmek zilletinden kurtulacağımız günlerin umudunu taşıyalım yüreğimizde. İnsan olabilmemiz için bunun şart olduğunu unutmayalım. Unutanlar varsa; yüreğimizdeki umudu onlara da hissettirelim, fark ettirelim, zihinlerine nakşettirelim.

Yaşadıklarımız, şu anda içinde bulunduğumuz durum ne kadar zor olursa olsun umudumuzu yitirmeyelim ne olursunuz! Kafdağı’nın arkasında olduğu söylense de umut için, umutsuzluğa kapılmayalım. Kafdağı dediğiniz, hemen yüreğinizin yanı başında bir yer. Elinizi uzatsanız zirvesine ulaşacaksınız.

Gelin sizlerle bir yolculuğa çıkalım. Bugün, hemen, şimdi!

Her şeye değer verdiklerimiz için ve her şeye rağmen bir yolculuk olsun bu!

El ele vererek, birbirimizi daha çok severek; karamsarlıklara, sıkıntılara, dertlere teslim olmadan çıkalım yola ve korkmadan yürüyelim geleceğe birlikte.

Adı “Umuda Yolculuk” olsun bu serüvenimizin.

Daha başından itibaren görerek zorlukları, ama yılmadan güçlüklerden devam edelim yolumuza.

Yürüyelim:

Dağ başını duman almış
Gümüş dere durmaz akar

Güneş ufuktan şimdi doğar
Yürüyelim arkadaşlar…” diyerek.

Biz yürüdükçe:

Sesimizi yer, gök, su dinlesin…

Umut adımlarımızla her yer inlesin…

Yürüyelim arkadaşlar!

Bu yürüyüşümüzün adı umuda yolculuktur, unutmayın sakın…

Bu yolculukta arkanıza değil; hep önünüze, yarınlara bakın.

Tozları alınmış benlik aynalarınızda kendinize inanarak bakın.

Umuda yürürken sadece yüreğinize bakın…

Etiketler: Blog

Osman GÜZELGÖZ

Uluslararası (ICF) Onaylı; Yaşam Koçluğu, Eğitim ve Öğrenci Koçluğu, Aile ve İlişki Koçluğu, Yönetici Koçluğu sertifika programlarını tamamladı. Halen bu alanlarda Profesyonel Koçluk yapmaya; konferans, seminer ve eğitim vermeye devam ediyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.